กลุ่มร้านกาแฟเล็กๆ ที่ดำเนินการโดยคนรุ่นใหม่ทั้งในยุโรปและอเมริกา ร่วมมือกันกับโรงคั่วกาแฟเล็กๆ พยายามนำเสนอกาแฟแบบพิเศษให้ลูกค้าของเขา เราจึงเห็นปรากฎการณ์ clover และเมื่อโดนยักษ์ใหญ่อย่างสตาร์บักส์ซื้อไป จึงกลับมาใช้พวก coffee maker แบบง่ายๆ ทั้ง drip press หรือ syphon จนในที่สุดเครื่องเอสเปรสโซแบบปรับตั้งความดันน้ำได้เริ่มมีการผลิตและจำหน่ายกันตั้งแต่ปี 2009 ที่โด่งดังจนอาจกลายเป็นปรากฎการณ์คือ slayer จนถึงปีนี้มี strada จากมาร์ซ็อคโก้เริ่มออกมาอวดโฉมแล้ว

เครื่องเอสเปรสโซแบบที่ปรับความดันน้ำได้ ถูกพูดถึงมากในแง่การนำเสนอกาแฟเอสเปรสโซจากแหล่งปลูกเดี่ยว ด้วยการทดลองจากบาริสต้าหัวใหม่ที่ไม่ติดกับความคิดเดิมๆ ทำให้เราทราบว่า กาแฟแต่ละตัว ในระดับการคั่วหนึ่งนั้น หากเราตั้งความดันน้ำในแต่ละช่วงของการสกัดกาแฟที่เหมาะสม เราจะสามารถรีดเอารสชาติที่พิศดารออกมาจากกาแฟตัวนั้นได้ในรูปของเอสเปรสโซ เป็นเอสเปรสโซในแบบที่คนอิตาเลี่ยนนึกไม่ถึง

ที่ว่ามานี้ถ้าท่านอ่านแล้วไม่รู้เรื่องเลย ไม่แปลกครับ เพราะการทำกาแฟแนวใหม่นี้เป็นกลุ่มคนกาแฟกลุ่มเล็กๆ ทั่วโลกที่ยึดโยงกันด้วยเครือข่ายอินเทอร์เนต แต่ยังคงเป็นกลุ่มที่เล็กมากๆ มิใยในเมืองไทยเรายิ่งเล็กกันไปใหญ่ แทบจะนับหัวกันได้เลยที่เล่นกับกาแฟแบบนี้ ถ้าท่านฟังแล้วไม่รู้เรื่องขอให้ข้ามไปก่อนครับแล้วผมจะค่อยๆ อธิบายทำความเข้าใจต่อไป

แต่ถ้าจะติดตามต่อ ผมก็แค่จะโปรยไว้เพื่อเข้าเรื่องว่าแม้ในเมืองไทยยังไม่มีเครื่องเอสเปรสโซที่สามารถปรับตั้งความดันน้ำได้อิสสระอย่าง slayer แต่เราสามารถเล่นได้ง่ายๆ กับเครื่องแบบคันโยก เพราะแรงดันน้ำนั้นขึ้นอยู่กับแรงที่เรากดลง ดังนั้นการปรับแรงดันจึงทำได้อิสสระและแทบจะอิสสระกว่าการตั้งด้วยอิเลคทรอนิคส์เสียอีก ข้อเสียมีเพียงข้อเดียวคือการทำซ้ำแบบเป๊ะๆ นั้นทำยาก เพราะเราจะจำแรงตัวเราเองไม่ได้

เครื่องแบบคันโยกสำหรับใช้ในบ้านในเมืองไทยเราที่มีขายแพร่หลายเป็นของ pavoni โดยวีรสุที่ผมเคยรีวิวง่ายๆ ไปเมื่อนานแล้ว แต่เครื่องที่ผมทดลองใช้กับ single origin espresso ในคราวนี้เป็น olympia cremina ที่พีแอนด์เอฟคอฟฟี่เพิ่งนำเข้ามาจำหน่ายได้ไม่ถึงปี มีรีวิวไว้แล้วโดยคุณหมอพรเพื่อนที่ดีของเราที่เว็บร้อยตะวัน

ผมทดลองใช้กาแฟ nicaragua จาก placeres estate ที่คั่วมาอ่อนสุดๆ สำหรับชงแบบ press หรือไว้ใช้ cupping ที่โดยปกติจะไม่ใช้ทำเอสเปรสโซด้วยตัวเองโดดๆ เนื่องจากขาดบอดี้ที่ใหญ่โต ขาดเครื่องเทศและความลึกในรสชาติ ขาดกลิ่นหอมดอกไม้ ถั่ว ช็อคโกแล้ต คือขาดอีกหลายอย่างที่อิตาเลี่ยนเอสเปรสโซต้องการ และที่สำคัญคือคั่วอ่อนเกินไป โดยปกติมันจะเปรี้ยวจนไม่สามารถดื่มได้

ด้านขวาคือ nicaragua คั่วอ่อนมากๆ เทียบกับภาพด้านซ้ายเป็นกาแฟสุมาตราคั่วระดับ full city

ในคลิปจะเห็นการทำ shot เอสเปรสโซที่เงียบมากเนื่องจากเป็นเครื่องคันโยกจึงไม่ได้ยินเสียงปั๊มน้ำ ทำให้ได้ยินเสียงน้ำกาแฟมันไหลจ๊อกๆ ลงไปในถ้วยค่อนข้างชัด

ผมใช้ฟิลเตอร์แบบ shot เดียว และถอดเอา spout ออก เมื่อปรับหาเทคนิคการโยกดีแล้วจึงได้ถ้วยนี้ โดยอัดกาแฟค่อนข้างแน่น พรีอินฟิวชั่นด้วยการโยกขึ้นเปิดน้ำพรมนิดเดียว แล้วจึงโยกขึ้นเปิดน้ำอีกเล็กน้อยค่อยโยกลงด้วยการออกแรงมากหน่อยในช่วงแรก แล้วจึงค่อยๆ ดึงคานลงแบบนิ่มๆ จนจบ

นี่เป็นโปรไฟล์ของแรงดันน้ำแบบง่ายๆ ที่เครื่องเอสเปรสโซทั่วไปทำไม่ได้ เนื่องจากแรงดันจากปั๊มน้ำนั้นถูกตั้งไว้คงที่ประมาณ 8-9 บาร์ ผลลัพธ์ที่ได้สำหรับถ้วยนี้คือ nicaraqua placeres estate ที่ถูกขยายประมาณ 10 เท่า จากตอนที่ชิมแบบ press กลิ่นยาสูบอบอวลเด่นชัด ปนมากับกลิ่นผลไม้สุกอ่อนๆ เครื่องเทศเล็กน้อย บางทียังนึกถึงวนิลาหรือโกโก้ แต่ว่าอ่อนๆ เพราะยาสูบมันนำกลบกลิ่นอื่นไปเกือบหมด สิ่งที่ต่างจากการชงจากเครื่องที่ใช้ปั๊มไฟฟ้าและมีแรงดันคงที่คือ นุ่มนวลมากกว่า แม้ว่าจะเปรี้ยวมากๆ เพราะกาแฟคั่วอ่อนมาก แต่ว่ายังนุ่มนวลพอดื่มได้ให้อาฟเตอร์เทสเหมือนดื่มเหล้าพวกคอนยัค ในขณะที่ shot จากเครื่องแรงดันคงที่จะค่อนข้าง rough และความเปรี้ยวมันจิก มัน sharp ทิ่มแทง

ถ้าคั่วให้เข้มขึ้นอีกสักนิดน่าจะดื่มง่ายและ smooth กว่านี้ สามารถให้เอสเปรสโซที่ดื่มได้ และยังเชื่อมต่อเราไปยังสวนกาแฟ ได้ความรู้สึกที่ต่างออกไปจากการดื่มเอสเปรสโซที่เบลนด์ด้วยกาแฟหลายตัวที่ผู้ดื่มชื่นชมได้แต่คนคั่วเท่านั้น ในขณะที่แหล่งที่มาของกาแฟหรือแม้แต่ชาวสวนที่ทุ่มเททั้งชีวิตทำมันขึ้นมาเหมือนถูกตัดขาดออกไปจากการนำไปผสมกับกาแฟตัวอื่นๆ

ผมทดลองเล่นๆ นำมาเล่าให้ฟังให้พอเห็นความคิดบ้างว่าแนวโน้มเอสเปรสโซของคนกาแฟหัวก้าวหน้านั้นจะเคลื่อนไปในทิศทางใด

ธุรกิจร้านกาแฟในบ้านเราบูมมากว่า 10 ปีแล้ว แม้จนบัดนี้ยังดูเหมือนว่าจะไปต่อได้อีก มีอีกหลายทำเลที่มีคนอยากทำร้านกาแฟ หรือต้องการให้มีกาแฟเป็นส่วนเสริมธุรกิจเดิมที่มีอยู่แล้ว ตลาดเครื่องชงกาแฟระดับมืออาชีพเติบโตสุดขีด และมีแนวโน้มที่จะแข่งขันในเรื่องราคากันอย่างรุนแรงจนปัจจุบันมีเครื่องชงกาแฟราคาไม่แพงให้เลือกมากมาย หนึ่งในนั้นที่ผมสนใจคือ La Cimbali

อันที่จริง La Cimbali ถือเป็นแบรนด์เครื่องชงกาแฟที่มีชื่อเสียงของอิตาลี และประสบความสำเร็จในธุรกิจที่ทำอย่างมาก จนไม่นานมานี้สามารถครอบงำกิจการของ La Faema แบรนด์เครื่องชงกาแฟอิตาเลี่ยนที่แข็งแกร่งอีกแบรนด์หนึ่งเอาไว้ได้ ผมเคยลูบๆ คลำๆ เครื่องบางรุ่นของทั้ง cimbali และ faema เมื่อนานมาแล้วและสัมผัสได้ถึงความบึกบึนทนทานและเชื่อถือได้ในขณะที่ราคาก็สูงมากด้วย 

แต่ชิมบาลีที่พูดถึงวันนี้ คือรุ่น m27 กลับเป็นเครื่องที่ราคาประหยัด ผมลองค้นหาข้อมูลในเว็บไซต์ของชิมบาลีเองยังไม่พบรายละเอียดอะไรของรุ่นนี้แล้ว จึงทำให้เข้าใจเอาเองว่า m27 เป็นเครื่องรุ่นเก่าที่ชิมบาลีเลิกทำตลาดไปแล้ว แต่ด้วยความที่ตลาดบ้านเราห้ำหั่นกันเรื่องราคามาก ผู้นำเข้าบางรายจึงอาจขอร้องให้โรงงานผลิตให้เป็นกรณีไปเพื่อสามารถแข่งขันในตลาดนี้ได้

ผมมีโอกาสได้ทดสอบเครื่องจากร้านกาแฟ Green Coffee พหลโยธินเพลส โดยคุณตูนเพื่อนที่ดีของเราที่เพิ่งถอยเครื่องตัวนี้มาได้เพียงเดือนเศษ  เป็น m27 ขนาด 2 หัวกรุ๊ป ที่ใช้ระบบ semi automatic คือเปิดปิดน้ำเองแบบ on-off ในราคาค่าตัวเพียงแสนนิดๆ (ในงานแสดงสินค้าอาจลดลงไปไม่ถึงแสน)

ต้องสารภาพว่าผมได้ลองชงไปไม่กี่แก้วครับ แต่ความรู้สึกที่ได้ผมถือเป็นเครื่องที่เรียบง่าย ความรู้สึกสัมผัสต่างๆ มั่นใจ คือใจมันนับถือในแบรนด์อยู่บ้างแล้ว ส่วนตัวชอบรูปโฉมที่ดูภูมิฐานดี เรียบง่ายไม่ฉูดฉาดไม่หวือหวา ออกจะคลาสสิค(แต่ไม่ใช่เรทโทร) 5 ปีที่แล้วเห็นก็ว่าดี ตอนนี้ยังรู้สึกไม่ได้ดูโบราณอะไร  งานประกอบงานพับดี สำหรับเอสเปรสโซนั้นแม้ไม่มีระบบ pre infusion แต่ถ้าเป็นบาริสต้าที่มีทักษะสักหน่อยสามารถทำ shot ที่ดีได้ไม่ยาก ถ้วยที่ผมทดสอบนั้นผมได้นำกาแฟของตัวเองไปใช้ เมื่อเทียบกับเครื่องอื่นๆ ที่ลองชิมไว้ก่อนแล้วพบว่ารายละเอียดของกลิ่นต่างกันไปบ้าง แต่ปัจจัยหนึ่งที่ไม่ได้คุมไว้คือเรื่องน้ำ จึงไม่อาจชี้ชัดไปว่ากลิ่นที่ต่างกันนั้นเป็นเพราะอะไรแน่ แต่เอสเปรสโซโดยรวมนับว่าได้คุณภาพที่ดีแล้ว ความร้อนสะสมที่หัวกรุ๊ปน้อยมาก การไหลของกาแฟราบรื่นเรียบร้อยดี

เรื่องสตีมนมนั้น เครื่องตั้งความดันหม้อต้มไว้ที่ 1.0 บาร์ shot กาแฟไม่เบิร์น ไม่ร้อนจนเกินไป ในขณะที่ได้ steam แรงมาก steam wand ออกแบบมาค่อนข้างสั้น และหักมุมชัน แต่เมื่อใช้เหยือกที่ไม่ใหญ่จนเกินไปปลายสตีมยังจุ่มลงไปได้พอดี หามุมสตีมได้ไม่ยากแต่ด้วยสตีมที่แรง บาริสต้าจึงต้องหาจังหวะให้ไวสักหน่อย โฟมนมที่ออกมานั้นแห้งและแน่นใช้ได้ตามใจต้องการแล้ว

เป็นรายงานสั้นๆ นะครับเพื่อให้พอได้ข้อมูลกัน เนื่องจากมีหลายคนสงสัยว่าทำไมชิมบาลีจึงทำราคาได้ขนาดนี้ มีการลดสเป็คหรือเป็นการเลหลังขายทิ้งอะไรหรือเปล่า รายละเอียดที่แท้จริงนั้นผมไม่อาจทราบได้ แต่เท่าที่ลองใช้ดูคร่าวๆ ยังไม่พบอะไรผิดปกติ เท่าที่เคยเทียบเครื่องในระดับราคาเดียวกันที่มีอยู่ในตลาดผมถือว่าชิมบาลีตัวนี้ออกจะเหนือกว่าอีกหลายเครื่อง สิ่งที่ทำให้ราคาลงมาได้อาจเป็นเพราะเป็นรุ่นที่เก่าแล้ว ในยุโรปอาจไม่มีขายแล้ว(ไปขายรุ่นใหม่ๆ กำไรเยอะกว่า) แต่ผลิตให้บ้านเราเป็นพิเศษ อีกส่วนหนึ่งอาจเป็นความสามารถเฉพาะตัวของผู้นำเข้าในการกดต้นทุนไว้ได้ ส่วนเรื่องการบริการหลังการขายหรือการใช้งานในระยะยาวนั้นผมจะสัมภาษณ์เจ้าของเครื่องแล้วมาเล่าให้ฟังต่อไปนะครับ

ซีททูคัพอยู่ตึกชาญฯ ที่เพชรบุรีตัดใหม่ ใกล้ซอยทองหล่อซึ่งเป็นย่านการใช้ชีวิตแนวใหม่ของคนเมือง น่าจะมีร้านกาแฟดีๆ ให้ได้ลองกันแต่ผมไม่ค่อยรู้จัก จน El Mello เปิดดำเนินการแล้วที่ตึกไทยซัมมิท ซึ่งอยู่บนถนนเส้นเดียวกับเรา ผมจึงคิดว่าความฝันของผมเป็นจริงขึ้นมาอีกนิดแล้ว

ที่ el mello ท่านจะได้พบกับร้านกาแฟที่หรูหราแต่ยังอบอุ่น บาร์กาแฟขนาดพอเหมาะปิดหน้าด้วยหินพร้อมสตูลหวายสีขาว เครื่องชงกาแฟระดับสุดยอด และเอสเปรสโซจากกาแฟคั่วของโรงคั่วหัวก้าวหน้าของเมืองไทย ด้วยฝีมือชงจากเจ้าของร้านซึ่งหัวก้าวหน้ากว่า และคงไม่มีใครจะจริงจังกับเอสเปรสโซมากกว่านี้แล้ว

นี่มันสวรรค์ของคนชอบเอสเปรสโซแท้ๆ..

[ el mello อาคารไทยซัมมิท ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ร้านอยู่ชั้นลอย หากเข้ามาจากหน้าอาคารต้องขึ้นบันไดเลื่อนขึ้นมาและเดินวนมาทางซ้ายมือ ]

จนเวลาล่วงเลยมามีหลายคนถามว่าเครื่องเป็นอย่างไรบ้าง ส่วนใหญ่ผมแนะนำให้ไปลองด้วยตัวเองเพื่อจะได้สัมผัสและรับรู้ความรู้สึกด้วยตัวเองจะได้ตัดสินใจได้แม่นยำกว่า แต่ก็ยังมีถามความเห็นส่วนตัวผมเข้ามาอยู่ดี อาจเป็นเพราะค่าตัวที่สูงมากจึงทำให้ต้องคิดกันให้รอบคอบสักหน่อย

ผมเลยลองรีวิวดูแบบง่ายๆ นะครับ ในฐานะที่มีโอกาสได้จับได้ใช้บ้าง โดยรุ่นที่เอ่ยถึงนี้คือ ออเคสตราเล่ etnica display

ความเป็นมา

ออเคสตราเล่ เป็นเครื่องเอสเปรสโซคอลเลคชั่นแรก จากบริษัท D.I.D. ซึ่งเป็นการรวมตัวของคนรุ่นใหม่ที่เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเป็นพิเศษ มีฐานการผลิตที่เมืองเตรวิโซ อิตาลี เมืองเล็กๆ ที่เป็นต้นกำเนิดของขนมทีรามิสุที่หลายคนชื่นชอบ โดยเทคโนโลยีด้านไฮโดรลิกของเครื่องเอสเปรสโซนั้นได้รับการสนับสนุนจาก CMA ยักษ์ใหญ่แห่งวงการเครื่องเอสเปรสโซของอิตาลี (ผู้ผลิตเครื่องยี่ห้อ Astoria) ทั้งนี้เทคโนโลยีที่ใช้ CMA ต้องทำให้ออเคสตราเล่เป็นการเฉพาะเท่านั้น 

การตลาด

เครื่องเอสเปรสโซในนามออเคสตราเล่ ถูกวางไว้ให้เป็นเครื่องเอสเปรสโซระดับไฮเอนด์เท่านั้น เน้นการออกแบบที่โดดเด่น หรูหรา เทคโนโลยีที่สามารถผลิตเอสเปรสโซได้ยอดเยี่ยม แสดงถึงความเป็น อิตาลีมากที่สุด และใช้ส่วนประกอบที่ผลิตในอิตาลีทั้งหมด

ด้วยความที่เป็นแบรนด์ใหม่ ออเคสตราเล่จึงร่วมมือกับ Dane Gourmet coffee ออสเตรเลียซึ่งเป็นดิสทรีบิวเตอร์ในออสเตรเลีย โดยเป็นผู้สนับสนุนหลักในการแข่ง Grand Barista Championship การแข่งที่ได้รับการยอมรับกว้างขวางในออสเตรเลีย และตั้งแต่ปี 2009 Grand Barista Championship ยังได้มีการจัดในประเทศต่างๆ ซึ่งเป็นตัวแทนจำหน่ายออเคสตราเล่ กลายเป็น Grand Barista Australasia และจะขยายไปประเทศอื่นๆ เพื่อเป็น International Grand Barista Championship ในอนาคตอันใกล้นี้

กลยุทธ์นี้ทำให้เครื่องเอสเปรสโซในนาม ออเคสตราเล่ เป็นที่รู้จักในหมู่บาริสต้ามืออาชีพทั่วโลกอย่างรวดเร็ว

ดีไซน์

ออเคสตราเล่คอลเลคชั่นแรกมี  3 รุ่นด้วยกัน คือ phonica etnica และ etnica display

สำหรับ etnica display ที่รีวิวอยู่นี้ส่วนตัวผมชอบตั้งแต่แรกเห็น การมี display ทำให้ดูร่วมสมัยมากขึ้นและอาจทำให้เข้ากับร้านกาแฟสไตล์ต่างๆ ได้ง่ายกว่า แรงบันดาลใจในการออกแบบมาจากเครื่องดนตรีโบราณคล้ายกีต้าร์ 

วัสดุและความปราณีต

ส่วนใหญ่เป็นแสตนเลส งานพับ งานประกอบ ถ้าดูราคาแล้วน่าจะทำได้ดีกว่านี้ แต่ด้วยความโดดเด่นของการออกแบบรูปโฉมทำให้หลายคนมองข้ามความปราณีตของวัสดุและงานประกอบไปเลย นอกจากการออกแบบรูปโฉมที่เด็ดขาดแล้ว ผมลองถอดฝาบนฝาข้างเพื่อ service เครื่องยังสามารถทำได้โดยง่าย เรื่องนี้ดีสำหรับงานซ่อมบำรุงเพราะเครื่องจะไม่ช้ำมาก ผิดกับเครื่องอิตาเลี่ยนบางเครื่องที่ผมเคยใช้ออกแบบมาให้ถอดฝาข้างยากมาก

การใช้งาน

ปุ่มเปิดปิดออกแบบมาให้อยู่ด้านล่าง ถ้าไม่ชินอาจบ่นได้ เพราะเครื่องส่วนใหญ่ปุ่มต่างๆ จะอยู่ด้านบน นอกจากนี้สัมผัสของปุ่มกด ผมเคยใช้บางเครื่องที่สัมผัสดีกว่านี้ คือนิ่มนวล มั่นใจกว่า แต่เรื่องแบบนี้ถ้าได้สร้างความคุ้นเคยสักหน่อยจะชินไปเองครับ ส่วน knob สำหรับเปิดปิด steam เป็นปุ่มสามเหลี่ยม บางคนอาจบ่นเพราะชินกับปุ่มกลมๆ แต่เช่นเดียวกันพอใช้ไปบ่อยๆ เข้าจะคุ้นไปเอง ที่ลำบากหน่อยคือ เครื่องเป็นแสตนเลสเงาแว๊ปไปทั้งตัว เวลาใช้ไปต้องขยันเช็ดไปด้วยมิฉะนั้นมันจะมีรอยสกปรกทำให้ไม่น่าดู และอีกส่วนคือหัวกรุ๊ปเป็นแบบ e61 การทำความสะอาดตะแกรงฝักบัวต้องงัดออกมาพร้อมประเก็นยาง ซึ่งอาจจะลำบากหน่อย แต่ถ้ารู้เทคนิคที่ถูกต้องจะสามารถทำได้ไม่ยากเกินไปนัก

ช็อตกาแฟ

แม้เทคโนยีที่ใช้เป็นแบบแลกเปลี่ยนความร้อนที่เหมือนจะธรรมดา แต่ช็อตเอสเปรสโซที่ได้นั้นผมประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องอโรม่า ออเคสตราเล่สามารถให้รายละเอียดของกลิ่นมากกว่าเครื่องเอสเปรสโซหลายๆ เครื่องที่ผมเคยใช้ และที่น่าสังเกตคือถ้าใช้กาแฟที่เพิ่งคั่ว ออเคสตราเล่จะให้เอสเปรสโซที่มีครีมาฟูมาก และอาจได้กลิ่นแก๊สชัด จึงแนะนำว่ากาแฟคั่วสำหรับชงด้วยเครื่องนี้ควรมีอายุหลังคั่วมากกว่า 5 วันขึ้นไป จึงจะได้เอสเปรสโซที่ครีมาละเอียด สีเข้ม หนาคงตัว และให้กลิ่นที่ใสสะอาดขึ้น

สตีม

เครื่องที่ผมทดสอบนั้นตั้งความดันหม้อต้มน้ำที่ 0.7 bar สามารถชงเอสเปรสโซได้อร่อยลงตัวแล้ว สำหรับไอน้ำในความดันนี้ถือว่าแรงพอสมควร สามารถสตีมนมปริมาณ 8 oz ได้ในเวลารวดเร็ว บาริสต้าที่มีประสบการณ์จะสามารถทำโฟมนมที่เนียนนุ่มได้ไม่ยาก

ความคุ้มค่า

เครื่องสองหัวกรุ๊ป ราคาเกิน 3 แสนบาท สำหรับผมคงไม่คิดถึงความคุ้มค่าอะไรแล้วครับ ถ้าชอบและบังเอิญมีเงินคงไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ถ้าคิดถึงเครื่องตัวที่ผมได้ใช้นี้เคยถูกยืมไปใช้งานหนักในร้านที่ขายดีมากๆ ระดับใช้กาแฟวันละ 7-10 กก.  ถ้าขายได้ขนาดนั้นผมคิดว่าเพียงไม่กี่เดือนก็สามารถคืนทุนค่าเครื่องได้แล้ว (แต่ถ้าวันละ 10 กก. ผมว่าน่าจะใช้ขนาด 3 หัวกรุ๊ปขึ้นไปจะเหมาะกว่า)

สรุป

สำหรับผมรูปโฉมมาเป็นอันดับแรกครับ ถ้าชอบรูปโฉมดีไซน์แล้ว เรื่องอื่นเป็นเรื่องรอง เรียกว่าจุดอ่อนอะไรก็รับได้หมด ส่วนความทนทานนั้นอย่างที่เรียนไปคือเมื่อผ่านงานหนักระดับวันละ 10 กก. เป็นเวลา 2 เดือนมาแล้ว ผมยังใช้งานปกติดีทุกอย่าง รสชาติและกลิ่นกาแฟยังเต็มที่เหมือนเดิม ถือเป็นสไตล์อิตาเลี่ยนที่สวยแล้วต้องอึดด้วย อะหลั่ยหลายตัวสามารถหาได้จากหลายที่เพราะเป็นอะหลั่ยของ CMA เหมือนกัน ส่วนเพื่อนใช้มีไม่มากครับเพราะเครื่องระดับนี้คนซื้อต้องแบบสุดๆ จริงๆ เท่าที่เอ่ยได้และสามารถไปชมชิมกันได้นอกเหนือจากที่สำนักงานกาแฟพีแอนด์เอฟ เช่น teddy coffee โคราช ยูม่าคาเฟ่ โชว์รูมซุปเปอร์คาร์ย่านพระราม 3 มอนทิสรีสอร์ตปาย และทรูคอฟฟี่สาขาดิจิตอลเกตเวย์สยามสแควร์

คะแนนเต็มสิบ 

1. ดีไซน์                             11.00
2. วัสดุและความปราณีต        8.00
3. การใช้งาน                        7.50
4. เอสเปรสโซ                      9.50
5. สตีม                                 8.00
6. ความทนทาน                    9.50
7. ความคุ้มค่า                           -
8. โดยรวม                            9.50

(ย้ำอีกทีว่าทั้งหมดนี้เป็นทัศนะส่วนตัวเท่านั้น)

หวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่กำลังสนใจมากขึ้นนะครับ  ภาพออเคสตราเล่ทั่วโลก

ในกรุงเทพฯ เองครั้งสุดท้ายที่มีประกาศเคอร์ฟิวนั้น คือตอนเหตุการณ์พฤษภาทมิฬเมื่อ 18 ปีที่แล้ว ส่วนตัวผมจำเหตุการณ์และความรู้สึกไม่ค่อยได้ รู้แต่เพียงว่าครั้งนั้นความเสียหายไม่มากเท่าครั้งนี้ที่มีการวางเพลิงเผาสถานที่ทั่วกรุงเทพฯ กว่า 30 แห่ง มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และมีรายงานอย่างเป็นทางการตลอดเหตุการณ์ผ่านศูนย์เอราวัณ เราจึงค่อยๆ เห็นจำนวนคนตายสะสมขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละวัน ในขณะที่ครั้งก่อนนั้นยอดผู้เสียชีวิตไม่ชัด บ้างก็ว่าทหารโกยขึ้นรถยีเอ็มซีออกไปทิ้งชายป่าแถวกาญจนบุรีบ้าง

ทัศนะส่วนตัวผม พฤษภาทมิฬภาคหนึ่งและภาคสอง มีความแตกต่างกันพอสมควร โดยครั้งก่อนมวลชนชั้นกลางต่อต้านรัฐบาลที่สืบทอดมาจากการรัฐประหาร ส่วนครั้งหลังนี้มวลชนชั้นล่างต่อต้านรัฐบาลที่เชื่อว่าสืบทอดมาจากการรัฐประหารในขณะที่รัฐบาลมีมวลชนชั้นกลางให้ความสนับสนุน ความขัดแย้งจึงซับซ้อนกว่าครั้งที่ผ่านๆ มา โดยในใจกลางความขัดแย้งนั้นหลายคนถือว่ามีทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกฯ ซึ่งมีผู้คนต่อต้านและอาจถึงขั้นเกลียดชังเป็นจำนวนมาก ในขณะที่ก็มีผู้สนับสนุนเป็นจำนวนมากเช่นกัน ปัญหาชายแดนใต้ที่ว่ายืดเยื้อยาวนานและเป็นบาดแผลในประวัติศาสตร์ยังไม่อาจเทียบกับการที่สังคมไทยแตกเป็นเสี่ยงด้วยความขัดแย้งทางการเมืองเช่นในเวลานี้

ผมเป็นแค่คนเล็กๆ ในสังคมยังสัมผัสความขัดแย้งได้ง่ายๆ ผ่านร้านกาแฟที่เราทำอยู่ หลายปีมานี้ลูกค้าที่เข้ามาในร้านจะมาพร้อมกับความคิดทางการเมืองที่ต่างกัน บางคนระบายเสียงดังเหมือนจะฝากผ่านพนักงานในบาร์กระแทกไปถึงลูกค้าคนอื่นๆ บางคนเข้ามายังระแวดระวังและต้องโยนหินถามก่อนว่า “ที่นี่สีอะไร” หรือต้องคอยตรวจสอบก่อนว่าคู่สนทนานั้น “สีอะไร” บางคนเจอกันบ่อยในร้านพอจะรู้ว่าใครเป็นใคร ถ้าไม่ถูกใจหรือ “คนละสี” ก็แทบจะไม่มองหน้ากัน

ความขัดแย้งของคนในประเทศนี้บางคนบอกให้ดูในบางครอบครัวได้ แต่ผมเห็นมันชัดมากในร้านกาแฟ

ผมไม่ใช่นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์การเมืองที่จะมีข้อเสนอทางออกทางเข้า แต่เท่าที่เห็นไม่ว่าอาจารย์ท่านไหนพูดอะไรออกมา ผู้คนจะใส่เสื้อสีให้ท่านอาจารย์เหล่านั้นเสร็จสรรพ จนบางครั้งอาจารย์บางท่านยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ทุกวันนี้คนไทยจะเลือกรับรู้รับฟังสิ่งที่ตัวเองอยากได้ยินเท่านั้น

ทำยังไงดีล่ะครับ ทฤษฏีทางการเมืองเมื่อฟังไปฟังมายังเห็นแต่ทางเข้า เลยให้นึกทางพระทางธรรมบ้าง ฟังท่านเจ้าคุณพระธรรมปิฎก(พระพรหมคุณาภรณ์)เทศนาถึงเรื่องประชาธิปไตยแล้ว ท่านว่าสังคมจะเป็นได้ผู้คนต้องมีนู่นนี่มีศีลมีสติและหลายอย่างเหลือเกิน จนคิดว่าสังคมไทยคงอีกนานกว่าจะเป็นประชาธิปไตยที่แท้ได้

แต่มีธรรมะข้อหนึ่งที่ผมคิดว่าเราควรจะต้องเริ่มจากตรงนี้ก่อนคือที่ท่านว่า “โสวจัสสตา” คือฟังกันได้พูดกันได้ คุยกันรู้เรื่อง บางคนแปลว่า สอนได้ว่าง่าย บางคนแปลว่า ว่านอนสอนง่าย อันนี้ก็เลยคิดว่าเป็นคนหัวอ่อนหรือไม่มีความคิดเป็นของตัวเองไป ซึ่งที่จริงแล้วไม่ใช่

ท่านเจ้าคุณว่าในสังคมเราถ้าแม้แต่จะพูดจะคุยกันไม่ได้แล้ว มันจะเป็นประชาธิปไตยได้อย่างไร ซึ่งเรื่องนี้ผมเห็นได้อยู่ทุกวันทุกที่โดยเฉพาะในร้านกาแฟอย่างที่กล่าวไป เดี๋ยวนี้เรามีแต่ความเกลียดชัง ดูถูก อาฆาต น้อยเนื้อต่ำใจ พูดอะไรไม่ได้เลย ทนฟังไม่ได้ จะพานทะเลาะกันอยู่ร่ำไป ถ้อยคำเริ่มจากเสียดสีกระแทกแดกดัน ไปเป็นดูหมิ่นเหยียดหยาม และจนด่าทอในที่สุด ความรุนแรงมันเริ่มตั้งแต่อ้าปากกันแล้ว

โสวจัสสตานั้น คือต้องรับฟังกัน ต้องอยากรู้ว่าอีกฝ่านหนึ่งเขาคิดอะไรเพื่อมาเพิ่มพูนความคิดและความรู้ของเรา ต้องคุยกันได้แม้จะไม่ชอบหรือไม่เห็นด้วย เพราะฉะนั้นต้องระมัดระวังถ้อยคำไม่ให้เกิดการโต้เถียงรุนแรง มิเช่นนั้นมันก็คุยกันไม่ได้ ถ้าคุยไม่ได้มันก็ไม่ใช่ประชาธิปไตยแล้ว

ผมคิดว่านี่คือก้าวเล็กๆ ที่เราต้องข้ามผ่านให้ได้ก่อน และทุกคนในสังคมสามารถปฏิบัติได้ทันที เรื่องที่ใหญ่หลวงกว่านี้หรือเรื่องที่ผู้มีอำนาจควรจะทำหรือไม่ควรทำอะไรนั้นมีผู้รู้เสนอไว้มากแล้ว คงต้องปล่อยให้ท่านเหล่านั้นว่ากันไป แต่อย่าลืมว่าประชาธิปไตยที่แท้ รากฐานมาจากพวกเราทุกคน ถ้าเรายังคุยกันไม่ได้ คงไม่ต้องไปหวังอะไรจากใครทั้งนั้นครับ

โลกมนุษย์แสนกว้างใหญ่เหลือเกิน
ยิ่งมองยิ่งเพลินจำเริญหัวใจ
พื้นแผ่นดินแลดูเป็นสีเขียว
พื้นแผ่นน้ำแลดูเป็นสีคราม
หากจะเคยมีใครตั้งคำถาม
ความงดงามของโลกอยู่หนใด
โลกมนุษย์แสนกว้างใหญ่เหลือเกิน
ยิ่งมองยิ่งเพลินจำเริญหัวใจ
ความงามความรักมีมาตามธรรมชาติ
เติมวาดแต่งแต้มแสงสีตามในใจคน
มีฟ้ามีน้ำมีดินหินทรายและผู้คน
ร่วมสุขทุกข์ทนสร้างแผ่นพื้นดินไทย
หากคุณบิน…บินไปได้ดัง่นก
เมื่อคุณบิน…บินไปในนภา
ยามเมื่อคุณล่องลอยบนฟากฟ้า
มองลงมาเบื้องล่างยังพื้นดิน
โลกมนุษย์แสนกว้างใหญ่เหลือเกิน
ยิ่งมองยิ่งเพลินจำเริญหัวใจ
กระแสเสียงเพลงนี้จากฟากฟ้าแสนใกล
ฝากความในใจให้มวลหมู่ชนทุกคน
อันความเป็นจริงที่มองเห็นมาจากฟ้งเบื้องบน
ฟ้าอยู่ค้ำคน คนไม่อยู่ค้ำฟ้า………….

[คาราบาว]

เมื่อเดือนก่อนผมขึ้นเครื่องบินออกจากกรุงเทพฯ ไปในเช้าหลังคืนที่มีเหตุการณ์รุนแรง

ตอนที่เครื่องไต่ระดับขึ้นไป ผมมองลงมาเห็นกรุงเทพฯ ในมุมมองของนก เห็นแผ่นดินที่กว้างใหญ่ เห็นคนตัวเล็กกระจิ๊ดริด ก็เหมือนทุกครั้งที่ขึ้นเครื่อง

แต่ครั้งนี้มันย้ำความคิดว่าที่จริงมนุษย์เราตัวเล็กนิดเดียว บริเวณที่มีเหตุการณ์วุ่นวายถ้ามองลงมาจากท้องฟ้าคงเห็นเป็นจุดเล็กนิดเดียว

ความจริงก็คือมนุษย์เราตัวเล็กนิดเดียว..

ข่าวทางทีวี หรือเดี๋ยวนี้มีโทรทัศน์ดาวเทียมที่สามารถรายงานเหตุการณ์ชนิดนาทีต่อนาที ถ้าเฝ้านั่งดูทั้งวันอาจทำให้อินไปกับเหตุการณ์ได้ (แต่จะไม่ดูก็ไม่ได้เพราะมันกระทบกับชีวิตประจำวันเราเต็มๆ ) หากได้ออกไปให้ไกลจากเหตุการณ์บ้าง ผมยังพบว่าผู้คนกรุงเทพฯ ในเขตอื่นๆ ยังมีชีวิตที่เกือบปรกติดีอยู่ อาจมีความกังวลบ้าง แต่ที่กระทบหนักเห็นจะเป็นชาวบ้านที่อยู่อาศัยในเขตปะทะหรือบริเวณใกล้เคียง

ถ้าประเทศเป็นเหมือนคนๆ หนึ่ง ผมว่านี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากของเขา แต่ที่สุดแล้วจะต้องผ่านไปได้และพบกับวันที่ดีๆ เพราะชีวิตต้องมีดีมีร้าย ขมอมหวาน สลับกันไป

ไม่ได้ตั้งใจจะดราม่าหรือให้บรรยากาศมันเศร้าหมองไปกว่าที่จะเป็นหรอกครับ แต่บางครั้งการเข้าใจว่าสิ่งต่างๆ มันเกิดขึ้นได้เป็นธรรมดา อาจทำให้ผ่อนคลายไปได้บ้าง ที่จะบล็อควันนี้แค่อยากพูดถึงหนัง bitter sweet ที่ได้ยินโครงการมานานแล้ว แต่เพิ่งได้ฤกษ์ฉายวันที่ 17 มิถุนาฯ นี้

ดูหน้าหนังแล้วเดาว่าคงเป็นแค่หนังโรแมนติกหรือโรแมนติกคอมเมดี้ธรรมดา ดูสบายๆ ยิ้มๆ ไปเรื่องหนึ่ง แต่ด้วยเรื่องมีกาแฟเป็นแกน ซ้ำยังมีัฉากที่เป็นสวนกาแฟโรบัสต้าจากทางใต้ของเรา ทำให้คนกาแฟทั่วไปสนใจและคงต้องเสียเงินไปดูให้ผ่านตาไว้  

อีกหลายวันกว่าหนังจะลงโรงครับ เอามาเกริ่นไว้ก่อน และหวังว่ากว่าจะถึงช่วงเวลานั้น บ้านเมืองคงสงบขึ้นแล้ว ใครได้ไปชมช่วยกลับมาวิจารณ์แลกเปลี่ยนความเห็นให้ฟังบ้างนะครับ

illy มางานกาแฟปีนี้แบบง่ายๆ ใช้พื้นที่ไม่เยอะ เน้นตัว metodo นี้เพียงตัวเดียว ไม่ต้องมีบาริสต้าระดับแชมป์มายืนชงให้ แต่ใช้ความเป็นผู้นำและความเป็นแบรนด์ระดับโลก สร้างความประทับใจในกาแฟเอสเปรสโซอย่างชนิดยากหาใครเทียบ ผมในฐานะคนคั่วกาแฟคนหนึ่งบางทีได้ดื่มกาแฟคุณภาพแบบนี้ ยอมรับว่าบางครั้งยังท้อถอยว่าเมื่อใหร่จะทำได้ถึงขั้นนี้หนอ หากบางครั้งยังเก็บมาเป็นแรงบันดาลใจในการตั้งใจพัฒนาการคั่วกาแฟของตัวเองต่อไป

illy ที่ได้ดื่มวันนี้ มีกลิ่นหอมของกาแฟแถบอัฟริกา คือมีทั้งดอกไม้ ผลไม้ และช็อคโกแล็ตปนกันออกมา สีครีมาเหลืองเข้ม ละเอียดแน่น ดื่มแล้วให้เอสเปรสโซที่มีน้ำหนักดี กลมกล่อม อาจจะออก acidy นิดๆ แต่ไม่ได้รู้สึกเปรี้ยวจนเกินไป silky smooth sweet round และมี aftertaste ที่ยอดเยี่ยม ถ้าถามว่าเหมือน illy ที่เคยดื่มมาไหม ? ผมจำไม่ได้แล้วครับ เพราะไม่ได้ดื่มบ่อยๆ

ใช่ว่าเอสเปรสโซแบบนี้โรงคั่วไทยเราจะทำกันไม่ได้นะครับ ขอแค่ให้มีเมล็ดกาแฟดิบให้เลือกใช้พอ แต่ที่ยากกว่าคือการรักษาความสม่ำเสมอ การพัฒนาความรู้และเทคนิคอย่างต่อเนื่อง การคิดค้นนวตกรรมใหม่ๆ รวมถึงการเข้าถึงผู้บริโภคเพื่อให้เขามีเอสเปรสโซที่ยอดเยี่ยมราวกับบาริสต้ามืออาชีพมาชงให้ถึงบ้าน อันนี้โรงคั่วเล็กๆ อย่างเรายังถือว่าห่างไกลมาก 

capsule สำหรับ metodo iperespresso มาเป็นกระป๋อง บรรจุกระป๋องละ 21 caps ราคาตอนนี้คิดต่อ caps ๆ ละ 38 บาท สามสิบแปดบาทนี้เองครับ ที่ยังเปิดทางให้โรงคั่วเล็กๆ อย่างเราได้ทำงานต่อไป เป็นงานทั้งการคั่วการผลิตกาแฟ และงานรณรงค์ให้คนรู้จักเอสเปรสโซระดับคุณภาพมากขึ้น

ผมกับเพื่อนๆ ไปถึงกันช่วงเย็นจวนเจียนครัวใกล้ปิด เพราะที่นี่เป็นชายเขาต้องเดินทางเข้าไปลึก แค่ 5 โมงเย็นครัวจึงปิดแล้ว กว่าพนักงานจะกลับกันคงพลบค่ำพอดี สำหรับคนที่ไม่คุ้นธรรมชาติอย่างผมเมื่อหันหัวรถเข้าไปในเขตไร่จึงให้ตื่นเต้นพอสมควรด้วยภาพของแถวแปลงองุ่นที่ถูกวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย รถไต่ขึ้นไปบนเนินเขาทีละนิด มุมมองของเราจึงเปลี่ยนไปทีละหน่อย ปรากฎภาพทิวทัศน์ของไร่องุ่นในหุบเล้อมเรียงไปด้วยทิวเขาใหญ่น้อยสวยงามประทับใจ  สูงขึ้นไปบนเนินนั้นเป็นที่ตั้งของ The Sala คล้ายเป็นคลับเฮ้าส์ของที่นี่ มีไวน์ มีอาหารขาย ด้วยที่นั่งเป็นระเบียงรอบสามารถเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามได้อย่างลงตัว

พวกเราเลือกไวน์แดง Monsoon Valley 2008 ตราพญานาค ที่พนักงานบอกว่าดีที่สุดที่มีในขณะนี้มาดื่มกัน เคียงไปกับมันฝรั่งทอดและยำองุ่นเนื้อย่างซึ่งเข้ากันดี ไวน์มีบอดี้ดี ถือเป็นไวน์ไทยที่น่าสนใจ แม้จะสู้ไวน์ต่างประเทศในราคาใกล้เคียงกันลำบาก แต่ถ้าเป็นไวน์ไทยในระดับเดียวกัน ส่วนตัวผมคิดว่าทำได้ดีมาก

Note ที่ข้างขวดเขียนไว้ว่า

 ”Only fully ripened grapes from our mountain estate near the coastal town of Hua Hin have been hand-picked for this wine. The ocean breeze allow grapes to develop rich flavors. Well-balanced and structured, it has wonderful aromas of ripe plum, sour cherries and subtle notes of spices and coffee.

Aged 12 months in oak barrels fro Burgundy.”

ตอนดื่มจิบแรกยังไม่ได้อ่าน สัมผัสได้ถึงผลไม้สุกปนอะไรเปรี้ยวๆ และกลิ่นโอ๊ก แต่พออ่านแล้วชิม พลัม เชอรี่เปรี้ยวๆ ตบท้ายด้วยสไปซ์และกาแฟก็มากันครบ กอรปกับภาพวิวที่สวยสุดๆ และบริการระดับหลายดาวทั้งๆ เป็นที่ห่างไกล จึงทำให้ได้อรรถรสเป็นพิเศษ

ในปลายเดือนนี้ต่อจนถึงเดือนหน้าจะเป็นฤดูกาลเก็บเกี่ยวของที่นี่ ข่าวว่ามีกิจกรรมกันน่าสนุก ท่านที่สนใจสามารถติดติดตามได้ที่เว็บไซต์ของเขาหรือโทร   081 701 8874