จากมุมไบถึงแบ็งคอค

เพิ่งได้ไปดูหนังแขก(ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรียกหนังแขกได้หรือเปล่าเพราะเป็นของฮอลลีวู๊ด)ที่ตอนนี้แรงสุดๆ ด้วยกวาดรางวัลล้นหลามจากหลายเวทีโดยเฉพาะรางวัลสำคัญอย่างภาพยนต์ ผู้กำกับ และบทยอดเยี่ยม ผมเองหลังๆ มาไม่ค่อยได้เข้าโรงไปดูหนังเพราะหาจังหวะไม่ได้ หากพอมีเวลายังได้ซีรี่ส์ยอดนิยมจากเพื่อนๆ ให้ยืมมาดูไม่ได้ขาด แต่ด้วยความแรงของ Slumdog Millionair เหมือนมีใครมาเตะก้นให้ถ่อสังขารออกไปดูจนได้

เรื่องราวของเด็กหนุ่มจากสลัมที่บังเอิญตอบคำถามในเกมเศรษฐีได้ถูกทุกข้อจนกลายเป็นเศรษฐีทันตาไปจริงๆ สามารถเรียกร้องความสนใจให้ติดตามดูตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง สำหรับผมถือว่าหนังไม่ได้ดูสนุกไปกว่า “มนต์รักทรานซิสเตอร์” ของคุณเป็นเอก รัตนเรืองแต่ต้องยอมรับว่าประทับใจเพราะภาพทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องราวของคนอินเดียที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูบ่อยๆ และการลำดับภาพ การถ่ายภาพ การผสมเสียง รวมถึงการกำกับของแ ดนนี่ บอยล์(คนที่ขุดอ่าวมาหยาใ นหนังเ ดอะบีช)ทำได้สมกับรางวัลที่กวาดมาได้ เอาว่าแค่ดูภาพก็คุ้มค่า๋ตั๋วแล้ว

ผมเคยไปหาความรู้เรื่องกาแฟในอินเดีย 2 ครั้งแต่เป็นเมืองบังกาลอร์ไม่ใช่มุมไบที่เป็นฉากตามท้องเรื่อง คุณครูที่เป็นคนอินเดียเคยเทียบเคียงให้ฟังว่าบังกาลอร์เป็นเมืองที่กำลังเติบโตหลายอย่างกำลังพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จังหวะชีวิตของคนในเมืองค่อยๆ เต้นเร็วขึ้นๆ แต่ถ้าเทียบกับมุมไบแล้ว มุมไบถือว่าใหญ่กว่ามาก และจังหวะของมันนั้นเร็วเป็นสองเท่า ผมนึกภาพตามแล้วคงราวๆ กรุงเทพฯ ของเราที่เป็นเหมือน 2 โลกคู่ขนานกัน สูง ต่ำ จน รวย หอมแ ละเหม็น ปะปนกันอยู่ท่ามกลางการแข่งขันอย่างบ้าเลือดและสับสนวุ่นวาย แต่กลมกล่อมลงตัว

ใครที่เป็นคนชอบดูหนัง ผมเชื่อว่าเรื่องนี้คุ้มค่ากับเวลา แต่ท่านจะชอบหรือไม่ั้นั้นคงไม่อาจรับประกันได้ เพราะมันขึ้นอยู่กับตัวท่านเ อง กอรปกับภาวะอารมณ์ในขณะที่ดูนั้น และฯลฯ เหมือนกับที่บางคนเคยพูดไว้ว่า “ริสเทรตโต้ของคนหนึ่ง อาจเป็นยาพิษของอีกคนหนึ่ง”